literair

 

 

*

Heur de oele in de wiedte,
heur de oele in de nacht,
heur de oele an ‘t krieten,
hel en zuver, iez’ren kracht.

Heur ‘t kind in mi-j an ’t liepen,
heur mi-j liepen in de nacht.
Wakker ewodden van ‘t krieten?
slaop maor, oele hölt de wacht.

 

 

Alles gif zich gewonnen.
Alles löt stiefheid los.
Stramme stammen wodt onbezonnen,
veurjaorsumslag in ‘t bos.
Is ‘t ‘t lecht wat hoger klimt?
Is ‘t de lauwte wie-t alles umspint?
Is ‘t van binnen een oerinstinct?
Bunt ‘t de vliegkes wie-t in lussen springt?
‘t Zit in de locht,
‘t henk in de locht,
‘t zit in de locht,
‘t henk in de locht.

 

 

*

Bloedrood kump de maone op,
bloedrood henk de maone daor,
vleizig onderwereldorgaan, rond en klaor
en rood de horizon aover eschopt.

 

 

*

Aodem völt niet töt woorde te beitelen,
gelukkig niet, ik kan houwen wa ‘k wille
en sliepen en schuurn en oppoetsen;
de ene aodem is eweg, de andern kump ter al weer an.

 

 

*

At de wind de aodem afsnit
en a ‘j bi-jnao weg eblaozen wodt,
stap dan van de fietse
en gao lopens aover de brugge.

 

 

*


De locht, vol zuurstof, stormt
aover de wereld met wind uut ‘t westen.
Gao naor buuten, gao naor buuten,
now he ’j kans op O2 van wiet weg.

 

 

*

Striemende kletterbu--jen.
Hemeluutbarsting.
‘t Land wat zo dreuge was
is gedrenkt.
‘t Is nacht.
‘t Is fris.
Ik aodeme ‘t in.

 

 

*

A ’k mi-j de sökke uutdoe
dan vuul ik de buging van mi-j lichaam
in ow ogen. A ’k de spiekerbokse um
mi-j enkels losstreupe, dan bunt ow hande
op de rechthoek wie-t mi-j romp vormt
met de bene. Ik streupe onhandig mi-j
spiekerbokse aover de enkels; mi-j blote
konte steet in de locht, ow hande doet mi-j
mi-j lichaam vuulen. Ik aodem huuv’rend.

 

 

*

Alle hemelen,
alle uutspansels,
alle wereldgruun,
alle gesternte,
alle weides vol gres,
alle woestijnen,
alle gebergten,
boetseert zich töt ow,
töt tiedelijke anraakbaor.